Τα λιθόστρωτα δρομάκια φέρουν τα αποτυπώματα παιδικών παιχνιδιών και οι αυλές ανοίγουν σε φως και ζεστασιά. Τα δέντρα αγκαλιάζουν τα σπίτια και οι ήχοι του παρελθόντος αντηχούν στους τοίχους, θυμίζοντας τη ζωή που κυλούσε εδώ για γενιές.
Ο Κοτήκ ζει στη μνήμη όλων των ξενιτεμένων, σαν ένα μικρό κομμάτι του σπιτιού που πάντα μένει μαζί μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα σχόλια σας!
γίνονται επώνυμα με δική σας ευθύνη.